ชีวประวัติเจ้าแม่กวนอิม (2)

ชีวประวัติเจ้าแม่กวนอิม (2)

เจ้าหญิงกวานอิน

ในกาลครั้งหนึ่ง กษัตริย์ผู้ครองประเทศจีนพระองค์หนึ่ง มีพระราชธิดาอยู่ ๓ องค์ พระราชธิดาพระองค์น้อยที่สุดมีพระลักษณะงดงามทั้งคุณสมบัติอันดีเลิศเยี่ยมกว่าพระพี่นางทั้ง 2 พระราชาเฒ่าทรงปลื้มเปรมพระทัยในพระราชธิดาของพระองค์เป็นล้นพ้น เพราะมวลสตรีที่พำนักอยู่ในพระราชวังทั้งอดีตและปรัตยุบัน จะมีใครที่มหาชนติดเนื้อต้องใจเท่าเทียมพระราชธิดาพระองค์น้อยของพระองค์ก็หาไม่ ฉะนั้นพระองค์จึงมิได้ปล่อยกาลให้ล่วงไปโดยนิ่งนอนพระทัย พระองค์ทรงตัดสินตกลงพระทัยอย่างเด็ดเดี่ยวว่าพระราชธิดาพระองค์นี้ จะต้องเป็นผู้สืบราชสมบัติของพระองค์ และพระสวามีของพระนางจะต้องขึ้นครองราชย์ครอบครองพระราชอาณาจักรแทนพระองค์สืบไป แต่ต้องกล่าวด้วยความหลากจิตว่า พระนางหาทรงปลื้มเปรมพระทัยในพระบุณยลาภนี้ไม่ พระนางมิได้ทรงฝักใฝ่ในพระอำนาจบุญราศี และความบริบูรณ์พูนสุขแห่งราชภาพ พระนางทรงเห็นล่วงหน้าว่า การดำรงตำแหน่งพระราชินีของพระนางคงต้องทำให้พระนางไร้พระสำราญ และทั้งทรงหวาดหวั่นพระทัยว่า การดำรงฐานะอันสูงศักดิ์อาจบันดาลให้ความรู้สึกของพระนางผิดแผกแตกต่างไปจากธรรมดา และไร้พระสุขเป็นเที่ยงแท้

พระนางทรงร่ำเรียนเขียนอ่านอยู่ในห้องพระบรรทมของพระนางทุกทิวาราตรีกาล ผลแห่งพระอุตสาหวิริยภาพ ในไม่สู้ช้านักพระนางก็รอบรู้สรรพวิชชายิ่งยวดกว่าพระพี่นางทั้ง 2 และพระนามของพระนางก็กระเดื่องเลื่องลือไปทั่วขอบขัณฑสีมามณฑล ประชาชนพลเมืองต่างก็แซ่ซ้องสรรเสริญในพระสติปัญญาอันหลักแหลมของพระนาง นอกจากทรงฝักใฝ่ในพระอักษรแล้ว พระนางยังได้ทรงมีอัธยาศัยไมตรีจิตต่อมิตรทั้งปวง เป็นที่น่าเยินยอยิ่งนัก พระนางทรงระแวดระวังในพระจริยาวัตรทั้งในที่เปิดเผยและในที่ลับ พระทัยอันชุ่มชื้นของพระนางได้บานแย้มอยู่ทุกขณะจิตเพื่อต้อนรับผู้ที่มีทุกข์พิบัติอุปัทวันตรายทั้งปวง พระนางทรงมีเมตตากรุณาต่อผู้ทุกข์เข็ญยากจนข้นแค้นไม่เลือกหน้า ผองชนผู้ยากต่างมีจิตสวามิภักดิ์รักใคร่บูชาเสมือนพระนางเป็นเทพธิดาผู้ทรงดูแลความทุกข์ยาก หิวโหยของปวงเขาฉะนั้น บางคนถึงแก่เชื่อเอาเป็นจริงว่าพระนางเป็นเทพธิดาจุติลงมาจากสวรรค์เบื้องประจิมทิศ แต่ชนบางเหล่าก็กล่าวว่า ในกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วพระนางเสวยพระชาติเป็นเจ้าชายหาใช่เป็นเจ้าหญิงไม่ แต่จะเป็นไปประการไฉนก็ตาม มีอยู่ประการหนึ่งที่เที่ยงแท้ คือกวานยินทรงเป็นสุทธนารี และคำแซ่ซ้องสรรเสริญเยินยอที่ผองชนโปรยปรายทับถมพระนางประดุจห่าฝนนั้นก็นัยว่าเป็นการสมเกียรติโดยแท้

ชีวประวัติเจ้าแม่กวนอิม(3)

ชีวประวัติเจ้าแม่กวนอิม(3)

ไม่มีพระประสงค์จะครองราชย์ราชสมบัติ

อยู่มาวันหนึ่ง พระราชารับสั่งให้พระราชธิดาองค์นี้เข้าไปเฝ้ายังที่ข้างพระบรรทม เพราะพระองค์ทรงตระหนักว่า วาระแห่งการมรณชีพของพระองค์กำลังกระเถิบใกล้เข้ามาเป็นลำดับ เจ้าหญิงกวานยินทรงคุกพระชานุลงเฉพาะพระพักตร์พระราชบิดา แล้วโค้งพระกายลงจนพระนลาฎจรดพื้นห้องพระบรรทม อันเป็นเครื่องหมายสำแดงความเคารพนอบน้อมอย่างสุดซึ้ง พระราชาเฒ่าได้รับสั่งให้พระราชธิดาลุกขึ้นและเขยิบใกล้เข้ามาอีก พระองค์ทรงบรรจงจับพระหัตถ์ของพระนางแล้วตรัสว่า “ลูกรักของพ่อ เจ้าทราบดีแล้วมิใช่หรือว่าพ่อรักเจ้าปานใด ความเสงี่ยมหงิมสุภาพราบเรียบ ความมีศีลมีธรรม ปรีชาสามารถและความใคร่ในวิชชาของเจ้า เป็นมูลเหตุทำให้พ่อรักเจ้าเป็นยอดเยี่ยม ขอให้เจ้าทราบเสียแต่ในบัดนี้ว่า พ่อได้เลือกเจ้าเพื่อเป็นผู้สืบราชสมบัติไว้นานแล้ว และได้ตั้งใจไว้ว่าจะให้พระสวามีของเจ้าขึ้นครองราชย์แทนพ่อสืบไป ในไม่ช้าพญามัจจุราชก็จะมาคร่าเอาชีวิตของพ่อให้สูญดับไปจากโลก ฉะนั้นจึงเป็นการจำเป็นโดยแท้ที่การอภิเษกสมรสของเจ้าจะต้องให้มีขึ้นโดยด่วน”

นางทูลค้านพระราชบิดาว่า “สมเด็จพระบิดาของลูก ขอได้ทรงพระกรุณาแก่ลูกด้วย การมีพระสวามีจะเป็นสิ่งอันพึงปรารถนาของลูก ณ บัดนี้ก็หาไม่”

พระราชาเฒ่าทรงปอบพระราชธิดาว่า “ยังไม่ถึงกาลอันควรอีกหรือ ทำไม อายุของเจ้าไม่ถึง 18 ปีดอกหรือ ตามธรรมดาสตรีในเมืองเราย่อมทำการสมรสก่อนถึงอายุ 18 ตั้งหลายๆปีมิใช่หรือ เนื่องด้วยเจ้ามีจิตใคร่ในการศึกษา พ่อจึงมิได้เร่งรัดจัดการให้เจ้ามีสามีเสียตั้งแต่อายุของเจ้ายังเยาว์อยู่ ทอดให้วัยแห่งการอภิเษกสมรสของเจ้าล่วงพ้นเลยไปเสียนานปี แต่บัดนี้พ่อจะรั้งรอให้การอภิเษกของเจ้าล่าช้าสืบไปอักไม่ได้แล้ว”

นางทรงวิงวอนพระราชบิดาว่า “สมเด็จพระบิดา ขอทรงฟังคำวิงวอนของลูกหน่อย ขอสมเด็จพระบิดาอย่าได้ทรงข่มขืนลูกให้ต้องเสียสละความสุขเกษมเลย ขอได้ทรงพระราชานุญาตให้ลูกได้ไปพำนักอยู่ในวัดนางชีอันเป็นที่สงัดเงียบซึ่งลูกจะได้ใช้เป็นสำนักศึกษาสืบไป”

เมื่อพระราชาเฒ่าได้ทรงฟังคำวิงวอนของพระราชธิดา ก็ทรงถอนพระราชหฤทัย ตึความรักใคร่ได้เป็นเครื่องกีดกันการที่จะกระทำความช้ำใจให้แก่พระราชธิดา ฉะนั้นพระองค์จึงตรัสแก่พระราชธิดาสืบไปว่า “กวานยิน เจ้าจะยอมสละราชสมบัติกระนั้นหรือ เจ้าปรารถนาจะข้าไปพำนักพักพิงวัดนางชี อันเป็นนิวาสน์สถานของปวงสตรีที่หมดอาลัยในชีวิต และที่สละแล้วซึ่งความสุขเกษมแห่งตนหรือลูก ไม่ได้ดอกลูก พ่อจะตามใจให้เจ้าทำเช่นนั้นไม่ได้ พ่อรู้สึกเสียใจยิ่งนักที่ต้องฝืนใจเจ้า คือต่อจากนี้ไปอีกเดือนหนึ่ง เจ้าต้องทำการอภิเษกสมรสทันที แม้ว่าจะมีข้อค้านติงหรือผัดเพี้ยนประการใด พ่อก็จะไม่ยอมเจ้าเป็นอันขาด ได้ยินไหมลูก พ่อเลือกเฟ้นสามีไว้สำหรับเจ้าแล้ว สามีในอนาคตของลูกเป็นผู้มีจริยาวัตรอันงามพร้อม เจ้ารู้จักนามของเธอแล้ว ถึงหากว่าเจ้าจะยังไม่เคยประสพเธอ ขอให้เจ้าจงจำใส่ใจไว้ว่าความกตัญญูเป็นองค์สำคัญในศตธรรม และเจ้าเป็นหนี้บุญคุณพ่อมากกว่าใครๆในพิภพ”

ในทันใดสีพระพักตร์ของเจ้าญิงกวานยินก็ซีดลงๆ พระวรกายสั่นระริกซวนเซล้มลง แต่พระราชมารดาและพระพี่ทั้ง 2 ได้ทรงรับไว้ทัน มิฉะนั้นพระกายของพระนางคงจะฟาดลงกับพื้นอย่างแรง และด้วยการปรนนิบัติพยาบาลอย่างประณีตบรรจงของพระพี่ทั้งสองและพระราชมารดา พระนางจึงทรงฟื้นจากวิสัญญีภาพ

ทุกทิพาราตรีกาลล่วงเลยไปภายในเดือนที่กำหนด บรรดาพระวงศานุวงศ์ ต่างก็วิงวอนพระนางให้เลิกล้มความคิดซึ่งปวงพระญาติทรงเรียกว่า โง่เขลาเบาปัญญา นั้นเสีย ส่วนพระเชษฐภคินีทั้งสองนั้นเล่า ก็ได้เลิกล้มความปรารถนาที่จะดำรงตำแหน่งพระราชินีเสียนมนานแล้ว พระพี่ต่างทรงหลากพระทัยในพระปัญญาอันโง่เขลาของพระขนิษฐภคินียิ่งนัก มนุษย์ใดที่เลือกเอาวัดแทนพระราชบัลลังก์จะไม่ส่อว่ามนุษย์นั้นวิกลจริตกระไรหรือ บรรดาพระญาติทั้งหลายต่างก็ทรงซักไซ้ไล่เลียงพระนางเพื่อจะทรงทราบเหตุผลแห่งการเลือกอย่างมหัศจรรย์ของพระนางไม่หยุดหย่อน ทุกๆคราวพระนางทรงสั่นพระเศียรแล้วทรงตอบว่า มีเทวโองการจากสวรรค์มาถึงหม่อมฉัน ฉะนั้นฉันจะต้องปฏิบัติตามเทวดำรัสนั้น

ชีวประวัติเจ้าแม่กวนอิม(4)

ชีวประวัติเจ้าแม่กวนอิม(4)

พระนางทรงหลบหนีไปพำนักอยู่ที่วัดนางชี

ในสายัณหกาลแห่งวันอภิเษกสมรส เจ้าหญิงกวานยินทรงหลีกหนีออกจากพระราชวัง หลังจากทรงดำเนินด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าพระนางก็บรรลุถึงวัดนางชีซึ่งขนานนามว่า “นกนางแอ่นขาว” พระนางแต่งกายเยี่ยงคนเข็ญใจและรับสั่งแก่นางสมภารวัดว่า พระนางทรงมีจิตปรารถนาจะอุปสมบัติเป็นนางชี นางสมภารไม่ตระหนักว่าพระนางเป็นพระราชธิดาของกษัตริย์ จึงมิได้รับรองด้วยไมตรีจิต นางสมภารได้กราบทูลเจ้าหญิงกวานยินว่า จะรับพระนางเข้าไว้เป็นนางชียังไม่ได้ก่อน เหตุด้วยไม่มีที่ว่างที่จะให้อยู่ เจ้าหญิงกวานยินทรงกันแสงสะอึกสะอื้นคร่ำครวญน้ำพระเนตรหลั่งนองพระปรางเป็นที่น่าเวทนายิ่งนัก ในที่สุดนางสมภารก็ยอมรับพระนางไว้ แต่ทว่าพระนางทรงได้รับเกียรติเป็นเพียงนางทาสีสำหรับให้เหล่านางชีอื่นๆช่วงใช้เท่านั้น และพระนางอาจจะถูกขับไล่เสียเวลาใดก็ได้ หากว่าทรงประพฤติผิดเพียงเท่ากระผีกเล็บ

ขณะนั้นเจ้าหญิงกวานยินได้ทรงประสพแล้วซึ่งชีววิถีที่พระนางได้ทรงใฝ่ฝันมาเป็นเวลาช้านาน พระนางทรงพยายามทำพระทัยให้อิ่มเอม แต่บรรดานางชีทั้งหลายดูประหนึ่งว่ามีจิตเจตนาอยากให้พระนางเสวยแต่มหันตทุกขเวทนาไม่ว่างเว้น เขามอบงานอย่างแสนลำบากให้แก่พระนางจนกระทั่งพระนางจะทรงหาเวลาสำราญพระกายสักอึดใจเดียวก็ทั้งยาก พระนางทรงใช้ให้ทำงานวันยังค่ำๆ เป็นต้นว่าหาบน้ำจากบ่อซึ่งอยู่ที่เชิงผาขึ้นไปสู่อารามเบื้องบน และเที่ยวแสวงหาฟืนตามลำเนาไพรใกล้บริเวณอารามยามราตรีกาลขณะที่พระปฤษฎางค์ปวดร้าวเจียนจะแยกแยะออกเป็นชิ้นๆเป็นเสี่ยงพระนางก็ยังต้องถูกมอบหมายงานพิเศษให้กระทำอีกหลายๆอย่าง ถ้าเป็นสตรีอื่นแล้วอย่าหวังเลยว่าจะไม่ต้องอกแตกตาย แต่พระนางทรงหาเป็นเช่นนั้นไม่พระนางมิได้ทรงหวาดหวั่นต่อความทกข์ลำบากยากแค้นทั้งปวง พระนางลืมวิปโยคทุกข์ และทรงพยายามเร้นรอยที่ปรากฏเป็นครั้งคราวบนพระนลาฏอันเนื่องด้วยความปวดเจ็บยอกเสียวเมื่อยล้าเสีย ทั้งทรงพยายามที่จะเปลี่ยนใจของหญิงอำมหิตเหล่านั้นให้กลับรักใคร่เอ็นดูพระนาง พระนางทรงสนองวาจาอันกักขฬะของเขาเหล่านั้นด้วยวาจาอันสุภาพอ่อนหวานละม่อมละไมและมิได้ทรงเปิดหนทางให้ความโกรธเป็นอันขาด

ชีวประวัติเจ้าแม่กวนอิม(5)

ชีวประวัติเจ้าแม่กวนอิม(5)

เสือและมังกรมาช่วยพระนางทำงาน

วันหนึ่งขณะที่เจ้าหญิงกวานยินผู้บากกำลังหาฟืนอยู่ในลำเนาไพร พระนางทรงได้ยินเสียงพยัคฆ์ไต่เต้ามาในสุมทุมไม้ พระนางไม่มีศัสตราวุธใดๆที่จะทรงใช้สำหรับคุ้มครองป้องกันพระองค์ จึงได้แต่ทรงนึกภาวนาวิงวอนให้เทพดาฟ้าดินช่วยปกปักรักษาให้พ้นจากสัตวภัยอยู่ในใจ และทรงคอยดูเจ้าสัตว์ร้ายที่กำลังไต่เต้ามาด้วยอาการอันสงบ น่ามหัศจรรย์ เมื่อสัตว์กระหายโลหิตปรากฏตน แทนที่มันจะกระโดดเข้าตะครุบฉีกพระมังสะของพระนางกินเป็นภักษาหาร มันกลับร้องคำรามเสียงอ่อยๆ มันไม่พยายามที่จะทำอันตรายพระนาง แต่เข้ามาคลุกคลีแสดงกิริยาอาการเป็นมิตร และยอมให้พระนางลูบคลำหัวมันเล่น

ในวันรุ่งขึ้นเจ้าหญิงกวานยินก็เสด็จยังที่นั่นอีก ในวาระนี้พระนางเห็นสัตว์ร้ายมีจำนวนไม่ย่อนกว่า 12 ตัว กำลังระดมกันเก็บฟืนและไม้กราดเพื่อนางโดยแสดงตัวเป็นสหายอันดี เพียงเวลาไม่สู้นานไม้กราดและฟืนก็ถูกนำมาสุมไว้เป็นกองใหญ่พอที่อารามนั้นจะใช้ได้นานราวกึ่งปี นี่แหละแม้แต่สัตว์ดุร้ายแห่งไพรวันก็ยังสามารถพิจารณาเห็นสัมมาปฏิบัติของนางได้ดีกว่าพวกชีเหล่านั้น

อยู่มาวันหนึ่ง เมื่อพระนางกำลังทรงหาบน้ำขึ้นภูเขาด้วยพระอาการกะปลกกะเปลี้ย ซึ่งนับเป็นเที่ยวที่ 20 พระนางต้องเผชิญกับมังกรอันมหึมาตัวหนึ่ง มังกรเป็นสัตว์ที่ประชาชนชาวจีนนับถือว่าศักดิ์สิทธิ์ แต่เจ้าหญิงกวานยินจะได้ทรงพรั่นพระทัยแม้แต่น้อยก็หาไม่ เพราะพระนางทรงตระหนักว่า พระนางไม่เคยได้ประพฤติทุศีลและอธรรมเลย

สัตว์ประหลาดนั้นได้เพ่งพระนางสักอึดใจ แล้วมันก็กวัดแกว่งแว้งฟาดหางอันน่าสยดสยองและพ่นไฟออกจากช่องจมูก ในบัดดลหาบน้ำที่อยู่บนอังสาก็ถูกมันดุนพลัดตกกระเด็นลง แล้วมันก็อันตรธานสูญหายไป พระนางทรงหวาดพระทัยที่สุดถึงแก่ทรงวิ่งขึ้นภูเขาไปสู่อารามโดยเร็ว พอใกล้ถึงลานภายในแห่งอาราม พระนางต้องสนเท่ห์ที่ได้ทรงเห็นมีเคหาสน์ก่อด้วยศิลาประดิษฐานอยู่ ณ ท่ามกลางที่ว่างเปล่าเพิ่มขึ้น อีกหลังหนึ่ง เคหาสน์หลังนี้ประดิษฐานขึ้นเสร็จแล้วด้วยเดชะอำนาจแห่งเวทมนตร์ตั้งแต่เมื่อพระนางลงจากภูเขาครั้งหลัง ครั้นพระนางทรงดำเนินต่อไปก็ทรงประจักษ์แก่พระเนตรว่าเคหาสน์เทพนิรมิตนี้มีช่องประตู 4 ช่อง เบื้องบนแห่งประตูด้านประจิมทิศมีแผ่นศิลาซึ่งมีตัวอักษรจารึกอยู่บนว่า เพื่อเป็นเกียรติยศแก่กวานยิน เจ้าหญิงผู้ซื่อสัตย์สุจริต ภายในเคหาสน์ยังมีบ่อซึ่งขังน้ำอันใสสะอาดและมีเครื่องกลไกอันประหลาดสำหรับตักน้ำขึ้นจากก้นบ่ออีก กลไกนี้ทั้งเจ้าหญิงกวานยินและปวงนางชีจะได้เคยประสพพบเห็นก็หาไม่

พวกนางชีตระหนักว่าบ่อนิรมิตนี้เป็นอนุสาวรีย์แห่งศีลธรรมอันดีงามของเจ้าหญิงกวานยิน ต่อมาอีกไม่กี่วันการประพฤติปฏิบัติต่อพระนางของเหล่านางชีก็ค่อยดีขึ้นกว่าเดิม เขากล่าวว่า เนื่องจากเทพดาได้ทรงขุดย่อน้ำไว้ภายในอาราม จึงไม่จำเป็นที่จะต้องใช้หญิงอนาถาผู้นี้ไปตักน้ำจากตีนผาอีก แต่อย่างไรก็ดี น่าประหลาดนักว่า ใช่เทพดาจารึกนามของแม่ยาจกคนนี้ไว้บนแผ่นศิลาไหมหนอ

เจ้าหญิงกวานยินทรงยินคำสนทนากระซิบกระซาบอันไร้ความเมตตาปรานีของนางชี แน่อน พระนางอาจจะแถลงความหมายแห่งรางวัลที่มังกรเป็นผู้กำนัลได้ แต่พระนางไม่ทรงปรารถนา เพราะทรงสำนึกว่าสู้ปล่อยให้สหายนางชีคงแบกเอาความเขลาไว้ตามเคยไม่ได้ ในที่สุดพวกนางชีผู้มีใจอำมหิตก็เริ่มประพฤติต่อพระนางด้วยอาการอันโหดร้ายอีก และยังซ้ำรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เขาไม่พึงปรารถนาจะเห็นพระนางมีเวลาสำราญหฤทัยแม้แต่เพียงอึดใจเดียว

เขาบงการแด่พระนางว่า “นี่แน่ เป็นงานสำหรับเจ้า เราทุกคนต้องทำการงานอาบเหงื่อต่างน้ำเพื่อประทังชีพและผดุงฐานะของเรา ฉะนั้นเจ้าก็ต้องทำดุจเรา” โอกาสที่พระนางจะได้ทรงศึกษาและสวดมนต์ภาวนาก็ต้องถูกเขายื้อแย่งเอาไปเสียจนสิ้นเชิง ทั้งเขาไม่ไว้เนื้อเชื่อใจที่จะยินยอมให้พระนางไปข้องแวะกับบ่อนนฤมิตนั้นด้วย

ชีวประวัติเจ้าแม่กวนอิม (8)

ชีวประวัติเจ้าแม่กวนอิม (8)

พระนางบังเกิดเป็นเซียนในเทวโลก

ในราตรีนั้น ครั้นเจ้าหญิงกวานยินทรงถูกสำเร็จโทษแล้ว พระนางก็เสด็จลงไปสู่ยมโลก ซึ่งเป็นดินแดนอันมัวมืดของงผู้วายชนม์ มีอาณาเขตอันไพศาล และมีขุมนรกอันมากมายเหลือประมาณ พอพระนางย่างพระบาทเข้าสู่ดินแดนนี้ ในบัดดลดินแดนนี้ก็กลับกลายไปคล้ายกับสวนสวรรค์ นานาบุปผชาติมีอาทิเช่นปทุมชาติก็งอกงามขึ้นจากพื้นพสุธาอย่างดาษดื่น ต่างก็ชูดอกแย้มกลีบอยู่ไสว และส่งกลิ่นฟุ้งขจรคลบอบอวลไปทั่วดินแดน ยมราชมหาจักรพรรดแห่งยมโลกทรงรู้สึกฉงนสนเท่ห์ในความแปรปรวนเปลี่ยนแปลงนี้ยิ่งนัก จึงรีบเสด็จออกจากสำนักเพื่อทรงสืบสวนตรวจตราค้นคว้าหาต้นสายปลายเหตุแห่งความวิปลาสนั้น พอประสบพักตร์อันงามเลิศของเจ้าหญิงกวานยิน ก็ทรงซึมซาบในบัดดลว่าพระนางเป็นสุทธนารี ซึ่งไม่มีสถานที่ใดคู่ควรกับพระนางนอกจากเทวโลก

พระยายมปราศรัยว่า “นางผู้มั่นอยู่ในพรหมจรรย์และผู้แผ่เมตตากรุณาจิตแก่ผู้ยาก ข้าพเจ้าขอเชิญท่านในนามแห่งความยุติธรรมให้ออกไปจากอาณาจักรอันนองด้วยโลหิตนี้เสีย หาชอบด้วยคลองธรรมไม่ที่ผกาอันงามเลิศล้ำแห่งเมืองสวรรค์จะตกลงมากล้ำกรายส่งกลิ่นฟุ้งขจรตลบอบอวลอยู่ในแว่นแคว้นแดนนรกนี้ ผู้กระทำบาปอยาบช้าจะต้องรับทัณฑกรรมที่นี่และหามีรางวัลสำหรับเขาไม่  ฉะนั้นออกไปเสียเถิด จากแว่นแคว้นแดนดินนี้ ผลเทาแห่งข้าพเจ้าจะเป็นของกำนัลสำหรับท่าน และวิมานเท่นั้นจะเป็นนิวาสน์สถานสำหรับท่าน”

ครั้นแล้วเจ้าหญิงกวานยินก็ได้สำเร็จเป็นเทพธิดา(หรือเซียน) แห่งความเมตตากรุณา คือพระนางได้เสด็จขึ้นไปสถิตอยู่บนเทวโลก ซึ่งกษัตริย์และนางกษัตริย์ในโลกมนุษย์โลกจะเปรียบเทียบกับพระนางหาได้ไม่ และตั้งแต่กาลบัดนั้นเป็นต้นมา ในปีหนึ่งๆประชาชนพลเมืองผู้ยากจนเป็นอเนก ได้ระลึกถึงนางเพื่อให้นางโปรดประทานความเมตตากรุณา เขาทั้งหลายหามีความหวาดหวั่นไม่ ในเมื่อผลพระรูปอันงามงอนของพระนาง เหตุด้วยเนตรของพระนางหล่อด้วยอัสสุชลแห่งความรักอยู่เสมอ.